“Nefes almak bayramdır mesela; günün birinde soluksuz
kalınca anlar insan…
Görmenin nasıl bir bayram olduğunu karanlık öğretir;
sevmeninkini yalnızlık…
Sızlamayan her organ, hele de burun direği bayramdır.
Bayramdır, elden ayaktan düşmemek, zihinden önce bedeni
kaybetmemek, kurda kuşa yem olmayıp “çok şükür bugünü de gördük” diyebilmek…
Sevdiklerinle geçen her gün bayramdır.
Yoğun bakımda sancılı geceyi ya da kangren olmuş bir
ilişkiyi bitirmek de öyle…
En acıktığın anda dumanı tüten bir somunun köşesini
bölmek, korktuğunda güvendiğine sarılabilmek, dara
düştüğünde dost kapısını çalabilmek bayramdır.
Bir sürpriz paketinden çıkan hediye, tatlı bir şekerlemede
üstüne serilen battaniye, saçlarını müşfik bir sevgiyle
okşayan anne bayramdır.
“Ona güvenmiştim, yanılmamışım” sözü bayramdır.
Hiç aldatmamış, aldanmamış olmak bayram…
Yeni eve asılan basma perdeler, alın teriyle kazanılmış
ilk rızkın konduğu çerçeveler, yüklü bir borcun son
taksiti ödenirken sıkılan eller bayramdır.
Evde yalnızlığı noktalayan insan nefesi, akşam kapıda
karşılayan yavuklu busesi, sevdalı bir elin tende gezmesi,
nice adağın ardından çınlayan çocuk sesi bayramdır.
Alnı açık yaşlanmak bayramdır; ulu bir çınar gibi ayakta
ölebilmek bayram..
Bunların kadrini bilirseniz, kıymet bilmeyi öğrenirseniz her gününüz
bayram olur.
Meraklanmayın, öyledir diye size deli demezler.
Deseler de böyle delilik, bayram artığı günlerdeki nankör akıllılıktan evladır.
Her gününüz bayram olsun..!”

can dündar

“… Galeriye oldukça çabuk ulaştık, kapıların kapanmasına bir saat olmasına rağmen içeriye girdik. Kocam hiç durmadan bütün salonları geçti, Sistine şapeli Madonna’sı önünde durdu, tabloyu bütün insanlığın şaheseri kabul ediyordu. Daha sonra anladım ki emsalsiz güzellikteki tablonun önünde, heyecan ve büyük bir duygusallık içinde saatlerce kalabilirdi.”  (s. 113-114)

sistine madonna'sı

” … Saat tam ikide Gemaldegalerie‘ye geliyordum, kocamla orada buluşuyorduk, onun sevdiği eserleri seyrediyorduk., daha sonra sıra benim sevdiğim eserlere geliyordu. Raffaello’yu bütün ressamların üstünde görürdü, eserleri arasında en ön sıraya koyduğu eseri ise Madonna’ydı.”

madonna

“Tiziano’nun dehasına da hayrandı, özellikle Zinsgroschen (Mesih ve Bozuk Para)’i beğenir, gözlerini ayıramadığı bu tablonun önünde saatlerce kalırdı.”

mesih ve bozuk para

“Galeriyi her ziyaretinde çoşkuyla , hayranlıkla seyrettiği öteki tablolar arasında, Murillo’nun Meryem ve Çocuk, …”

meryem ve çocuk

“… Corregio’nun Kutsal Gece, …”

kutsal gece

“… Annibal Carraci’nin Mesih, …”

mesih

“… Battoni’nin Magdalena, …”

magdalena

.. Ruysdael’in Av Partisi, …”

av partisi

“… Claude Lorrain’in Sabah ve Akşam  adlı eserleri vardı; Lorraine’in tüm manzara resimlerini Altın Çağ olarak adlandırırdı, onlardan Bir Yazarın Günlüğü’nde söz etmişti.”

sabah ve akşam

lorraine

lorraine

lorraine

“Hayran olduğu öteki tablolar: Van Dyck’ın Rembrandt ile Karısı, I Karl, …”

rembrandt ile karısı

ı karl

“… Jean Liotard’ın Çikolatacı kadın’ıydı.”  (s. 114-115)

çikolatacı kadın

güzel bir not: internette tabloların fotoğraflarını ararken bahsettiğim kitabı tanıtan ve tam da benim gibi bu resimleri ilgili paragrafta paylaşan bir blogger arkadaşa rastladım, hatta hazır bulunmuşu var diyerek tabloların fotoğraflarını onun verdiği bağlantılardan aldım. fotoğrafları tek tek arama zahmetinden beni kurtaran, gıyabında buradan teşekkür ettiğim arkadaşın kitapla ilgili yazısı da blogu da okunmaya değer: mutlak töz

 lüzumlu bir not: dostoyevski’nin doğumgününün çoğu yerde 11 kasım diye geçtiğini biliyorum. benim bugünü yazma nedenim, yukarıda bahsettiğim kitaptaki (kitabın bir iki yerinde daha geçiyor) aşağıda yer alan bölümdür:

“Bir sabah baktım Vladimir Solovyev bize geliyor (kocam o sırada hâlâ uyuyordu), elinde kocaman bir kutu, içinde ise Sixtina Meryemi’nin, çevresindeki kişiler dışında yalnız başını ve bebek Mesih’i gösteren özgün boyutlu bir fotoğrafı… Kontesin yakın dostu olan Solovyev, soylu kadının Dresden’deki dostlarından fotoğrafı istediğini, onların da çekip gönderdiğini anlattı; kontes, kocamdan fotoğrafı “güzel bir anı” olarak saklamasını diliyordu. 1879 Ekim’i ortalarıydı. O ayın 30′u kocamın doğum günüydü. Fotoğrafı çerçeveletmeye, ayın 30′unda kocama doğum günü armağanı olarak vermeye karar verdik. …

30 Ekim sabahı, kocam yemek odasında çayını içmeye geldiği sırada tablo, odasına, yatağının üzerindeki duvara asıldı. Geleneksel doğum günü kutlamalarının ardından çocuklarla birlikte odasına girdik. En sevdiği tabloyu gördüğü andaki şaşkınlığını bir düşünün. …”  (s. 310-311)

adı geçen tablo, yazının başındaki ilk tablodur.

kaynak: afili filintalar

üç dakikanızı ayırıp bir izleyin, yüzünüzde tebessüm oluşacağı garanti :)

Filed under: karıştırdım Tagged: teknolojinin yeni harikası kitap ]]> http://fafatuka.wordpress.com/2011/10/08/teknolojinin-yeni-harikasi-kitap/feed/ 2 fafatuka http://fafatuka.wordpress.com/2011/10/07/eee/ http://fafatuka.wordpress.com/2011/10/07/eee/#comments Fri, 07 Oct 2011 05:43:34 +0000 fafatuka http://fafatuka.wordpress.com/?p=733 ]]> hay bin kunduz!!!  bir önceki yazının sebep olduğu mahcubiyet kızarıklığının son aşamasındayım. “haydi bre!” demiştim güya, on gündür tık yok… 11 olmasın bari , arayı daha fazla soğutmayayım diye   sıcak bir çizgi bantla yayınıma devam edeyim. bu arada peanuts’taki schroeder var ya, piyanist? gençlik yıllarımın prensiydi kereta :)

melih cevdet anday

dünkü kendime serzeniş yazımdan sonra,  bu sabah e-postamda bir dostun gönderdiği bu güzel şiirle karşılaştım ve anında bunu olumlu bir işaret olarak kabul ettim :)

bu yazıyı beni bağlayıcı bir unsur olsun, planladıklarımı yapamazsam hiç olmazsa utanayım diye yazıyorum. hadi koçum, bekleyip durma öyle, davran bre!

ama  siyah süt’le başlayan içerikteki irtifa kaybı, aşk’la bir nebze düze çıksa da çok şey götürdü elif şafak’tan, elif şafak’ın yazarlığından. üstüne pembe kapağı hazmedemeyenlere şirinlik olsun diye çıkarılan gri kapak içerikteki düşüşü daha da göze batırdı maalesef. hadi ona da eyvallah dedik, doğan kitap’ın popülist tavrıdır diye düşündük. ama yazarın son romanı iskender’in başına gelen şey “ne içeriği kardeşim, forsuma bak sen!” diye bağırmıyor mu? “bir an önce ünlenip çok ama çooook satmak istiyorum ben!” demiyor mu? “cümlelerimi didik didik edip her bir paragrafla mest olan ‘okur’lardan önce, elif şafak okuyorum diye hava atacak ‘okuyucu’ları kafalayayım da hele!” diye içinden geçirmiyor mu?

hiçbir şeye değil, aslında çok iyi yazan çok iyi bir yazar elden gidiyor, ona yanıyorum vallahi…

Çünkü,
O soruyu
Kimse kimseye soramadı,
Korkusundan.

özdemir asaf

bunlardan bitanesine de washington gezimizde rastladım. hani filmlerde olur ya, çocuklar kaldırıma bir masa kurar ve ev yapımı limonata satarlar. gerçekten de varmış böyle bir şey, onu gördüm. öğleden sonra kaldığımız otelin etrafını şöyle bir kolaçan edelim diye yürüyüşe çıkmışken, bir köşe başından “lemonadeee, lemonadeee!” diye sesler duyduk. köşeyi dönünce tezgahı kurmuş çocuklarla karşılaştık. yanlarında bir büyükleri vardı ve sağolsun çocukların fotoğrafını çekmeme izin verdi. işte bu o fotoğraf :)

şimdi bekliyorum bakalım, lucy gibi kaldırımda psikiyatri kliniğini kurmuş bir veletle de karşılaşacak mıyım acaba?

önce, nasıl olduğunu anlamadım ama, tam açılış saatinde gittiğimiz için midir nedir, bir rehber eşliğinde shakespeare dönemindeki ingiliz evlerinin sahip olduğu standart bir bahçede bulduk kendimizi. bahçenin görünüşte pek bir ahım şahımlığı yoktu, zaten rehber teyze de, bahçeyi görenlerin genellikle hayal kırıklığına uğradıklarını; çünkü filmlerden insanların aklına şöyle doya doya koşup çoşabilecekleri, maşukların el ele diz dize muhabbete girişecekleri bahçeler geldiğini; ama o tip bahçelerin çok zenginler için geçerli olduğunu, shakespeare’in ortalama bir geliri olduğundan sahip olabileceği bahçenin şu gördüğümüz standartta olabileceğini anlattı. bahçe yapılalı beridir rehber teyzemiz de orada çalışıyormuş, hatta yapılmasına katkısı ya da yapılması için çabası olmuş olabilir, ingilizcemin yettiği kadarıyla doğru anlamışsam tabii.

neyse, ben “eyvah, hasbel kader evimize gelen tüm saksı çiçeklerini kuruttuğumdan zaten bitkilerden anlamayışım, onlara karşı en ufak bir ilgimin olmayışı yönüyle sabıkalıyım, şimdi börtü böceğin hikayesine nasıl katlanacağım?” derken, teyze anlatmaya başladı ve  “ikidir ingilizce konuşulan bir yere geliyorum, şu ingilizcemi daha da ilerletemedim gitti” diye hayıflanışlarımın en içtenlerinden birini yaşadım. neredeyse bir saat bize bahçeyi, elizabeth dönemindeki estetik anlayışını, bahçedeki çiçekleri ve özelliklerini, bunların shakespeare’in eserlerine nasıl yansıdıklarını, shakespeare’in bunları nasıl şifreli kullandığını anlattı da anlattı. söylediklerinin yarısına yakınını ancak anlayabildim sanırım. onları da burada anlatacak kadar toparlayamıyorum ne yazık ki.

bahçenin serencamından sonra binanın içine girdik.  işte orada beklediğimden daha iyi bir şey karşıladı bizi: elizabeth döneminde bir  tiyatro sahnesi. o dönemde nasıl sahneler varsa aynısını yapmışlar ve oyunlar o sahnede oynanıyormuş (o gün öğleden sonra cyrano vardı mesela) . aklıma “shakespeare in love” filmi geldi tabii, gerçekten de filmdeki sahneyi hatırlatacak bir sahneydi gördüğümüz. yine bir rehber teyze, gelenlere bir şeyler anlatıyor, soruları yanıtlıyordu. ben pek dinlemedim ama eşimin dediğine göre şöyle bir şey anlatmış: eskiden elektrik olmadığı için sahne mumlarla aydınlatılıyormuş haliyle, bir süre sonra mumlar sönmeye yüz tutup duman vermeye başlayınca  mumları değiştirmek için oyuna ara veriliyormuş, oyunlardaki aralar da buradan adet haline gelmiş.

sahnenin çevresi de, balkonlar falan da hep orijinali gibi yapılmıştı. insan kendini gerçekten tuhaf hissediyor, yani olumlu yönde tuhaf. tavanda da bir at resmi yanında shakespeare’in bir sözü yazılıydı, fotoğrafını çektim ama ışık yeterli olmayınca karanlık çıktı biraz.

all the world's a stage, and all the men and women merely players

son olarak da, bu tip müzelerin, merkezlerin falan en sevdiğim yerine yani store’una gittik. ufak da olsa buralardan bir şeyler almak bana büyük keyif veriyor ne yalan söyleyeyim. ama bu tip yerlerde bile çin malı şeylere rastlamak çok sinir bozucu. neyse, kendime ve bir arkadaşıma kitap ayracı aldım, amerikan yapımı.

binada bir de sergi salonu var, ama kapalıydı, yeni bir sergi için hazırlanmaktaymış salon. sergilenecek şeyler de shakespeare’in 73 eserinin orijinal el nüshalarıymış. hay allahım ya, kaçırdığımız şeye bakar mısınız!

Filed under: gördüm, gezdim Tagged: folger shakespeare library, shakespeare, shakespeare library, washington ]]> http://fafatuka.wordpress.com/2011/05/24/folger-shakespeare-library/feed/ 2 fafatuka folger shakespeare library folger shakespeare library folger shakespeare library folger shakespeare library folger shakespeare library folger shakespeare library folger shakespeare library folger shakespeare library folger shakespeare library http://fafatuka.wordpress.com/2011/05/09/whats-up/ http://fafatuka.wordpress.com/2011/05/09/whats-up/#comments Mon, 09 May 2011 14:42:29 +0000 fafatuka http://fafatuka.wordpress.com/?p=689 ]]> blogdan da anlaşılacağı üzere son zamanlardaki başlıca meşguliyetim: