1 mart yazısı

“Yürekli ol! Gir bu yola seve seve!
İyi yaşamayı sonraya bırakan kimse
Yolunda bir ırmakla karşılaşıp da akıp gitmesini bekleyen köylüye benzer
Oysa ırmak hiç durmadan akıp gidecektir.”

üç yıl önce bugün yazmışım blogdaki son yazımı… insanlık için hiçbir şey elbette, benim içinse tembellikti biraz, çokça da umutsuzluk… yazmanın beni nasıl mutlu ettiğini, sağalttığını; olmadı rahatlattığını unutturmuşum kendime… o zaman ırmağın akıp geçmesini beklemeyeceğim artık!

Reklamlar

4 responses

  1. Orhan Kartal | Cevapla

    Bekliyoruz, sabırsızlıkla! Belki başkalarına da ilham olur, cesaretlendirir.

  2. teşekkür ederim, cesaret verdiniz :)

  3. Kendi eski yazılarıma bakarken sizin yorumlarınızı okudum ve sayfanıza bir göz atayım dedim; yeni yazılar bulmak umuduyla. Yazmak sevinçle dolduruyor insanın içini. Bende de yazamamak, devam ettirememek ve son yazınıza bakarak yalnız olmadığımı görmek… siz başlayın, ateş olun. O zamanları özlüyorum… sevgiler

  4. “Yazmanın iyileştirici etkisine inanan ama eli bir türü klavyeye gitmeyenler” kulübü mü kursak acaba?

top sende, yaz bakalım!

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: